Ingrid vertellt

Dodensünndag un Jesu Geburt

Is wedder so wiet, dat Karkenjohr geiht to Enn. Un an dissen Sünndag denkt wi sünnerlich an al de, de dootbleven sünd. Vun den nächsten Sünndag an goht wi vull Hopen in dat nee Karkenjohr un denkt dor an Jesu Geburt bi.

Dor freiht wi uns denn veer Weken op, wat wi dat fiern dröfft. Un denn leevt wi dat nee Karkenjohr bit hen no den nächsten Dodensünndag. Mi kümmt dat jümmers vör as kunn ik dor een hele Minschenleven in sehn: Wi ward boren un glieks in de erst Minut is klor, wat wi starven mööt, wannehr un wo, dat weet nüms, man wat dat so is, dat is klor, dor kann nüms wat an doon. Man in dat lütt Worm, wat dor even op de Welt komen is ward so veel Freid un Hopen leggt, wat nüms an't Starven denken mag. Un wokeen mag woll an't Starven denken, wenn he merrn in't Leven steiht? Wenn een Minsch dootblifft, sünd al de, de em leev hatt hebbt trurig un nüms mag gern trurig sien, klor. Wi sünd veel leber vull Freid un Hopen. Liekers is dat goot, wat dat dissen Dag gifft, de uns dor tominnst eenmol in't Johr mit de Nees op stötten deiht, wat wi vun disse Eer gohn mööt. De Dag kann uns ook seggen: geneet dien Leven, lach jeedeenen Dag an, an den de Sünn för di opgeiht! Oder he seggt uns: Hest du allens klormookt? Wullt du dien Organe spennen? Hest du regelt, wat ut dien Hab un Goot ward? Hest du fastleggt, wo dat mit di warrn sall, wenn du mol pleegt warrn muttst? Oder is di dat allens eendoont un du öberlettst dat de, de no di noch dor sünd? Denn segg jem dat! Op't Best glieks Sünndag!

Ingrid