Ingrid vertellt

Fomilienfiern un annere lütte Katastrophen

Ach, wat weer dat för uns as Kinner männichmol langwielig, wenn de hele Fomilie tohoopkeem, un blots goot eten un drunken un veel vertellt wöör.

Ook wenn all Cousinen un Cousins mit dor weern: wi weern in uns best Tüüch steken un sullen uns nich schietig moken wenn't angohn kunn! Mit den Gedanken in'n Achterkopp speel denn mol!

Dat is hüüt een beten anners. Dat Tüüch is licht wedder wuschen. Un nüms hett dor wat gegen, wenn de Lütten in Jeans koomt un mit jemmer Autos op den Footbodden rümkrabbeln oder buten toben doot. Dat mookt dat nich blots för de Kinner man ook för de Öllern wat lichter. Un wenn hüüt Opa 70 ward oder de Groottant 85, denn koomt all un freiht sik op dat Weddersehn.

Un wi, de Kinner vun dunnemols, de de Grootöllern vun hüüt sünd, wi snötert denn öber de olen Tieden: wo wi uns öber de Oskar-Böker streden hebbt, wo mol een Schoh flogen is un dat in't Oog güng. Dat geev di een Veilchen!

Oder noch wieder trüch, as mien Tant för ehren Eenjöhrigen noch jümmers allens fein afkoken dä un em denn tofootkreeg, as he mit den Deckel vun een Schohcremedoos ut een Pütt drünk!

Oder wo de anner Cousin sich versteken hett, wieldat sien Unkel em seggt harr, he kunn em för de Maskerood ja mit Schohcreme swart anmolen. Wat hebbt wi lacht öber de lütten Katastrophen ut uns Kinnertied. Man as de Lütten anfüngen mit Bosteen to smieten un de op'n Töller flögen, do hebbt wi nich lacht. Dat kümmt in de nächst Generatschoon...