Ingrid vertellt

Sottje

In mien Fibel weer op de erste Siet een Sottje. He ei eenen lütten Jung öber de Back. De weer nu swatt. Un ünner dat Bild stünn een groot "I". So lehren wi den ersten Bookstoben.

Un de Glücksbringer weer dor ja ook gor nich so verkehrt - an'n Anfang vun de Schooltied.

Un wi kennen em all. In jeedeen Huus keem he den Schosteen fegen. Harrn doch to de Tied all Lüüd noch 'n Oben. Un de'n Zentralheizung harr, müss de ook mit Koks bedrieven. Öl oder gor Gas, dat keem erst veel loter. Denn keem een Tied, do harr meist nüms mehr 'n Oben. Dat weer unmodern. Nu hebbt veele wedder 'n Kamin oder 'n Kaminoben, eenfach vunwegen de Gemütlichkeit. De Sottje hett wedder een beten mehr to'n Fegen. He mutt dat jümmers noch verantworten, wat de Schosteen schier is un nich brennen kann. Mutt jümmers noch kieken, wat de Anlogen no Vörschrift baut sünd un nix passeren kann. Ook wenn de Heizungstechnikers in Tokumst sülvst nometen dröfft, wat de Anloog nich toveel Ruß in de Luft pusten deiht, hett de Sottje noch sien Opgoven. He hett noch nich dat Schicksal vun de Reepslägers, de Böttchers, de Waschfroons oder de Stellmokers, de utstorven sünd. Un dat Amt vun den Glücksbringer kann em keen nehmen. Körtens weer de Sottje in uns Stroot ünnerwegens. He bimmel bi den Nober, as de mit sien Auto anfohren keem: He harr jüst sien Fro mit Baby ut de Klinik haalt. Un nu weer de erst, de jem to Huus begrööt de Sottje. Wenn dat keen Glück för't Leven bringen deiht!