Ingrid vertellt

Öllern

"Jümmers hett'n Arger mit de Öllern" - "Dat duurt, bit'n de Öllern groot hett" - "Öllern dröfft allens eten, man nich allens weten."

Dat gifft so männigeenen Snack, de mit'n Ogenplinkern wiest, wat dat nich jümmers blots harmonisch togeiht mank Öllern un Kinner. Man wat sünd egens Öllern? Un wat sünd Kinner? Klor, wenn een Poor een Kind kriggt, denn sünd se Öllern - erstmol rein biologisch. Un wenn se denn goot för dat Kind sorgen doot, denn ward de Kinner sik Root bi jem holen un op jem höörn. Un wenn de Kinner denn sülvst Kinner kriegt, denn sünd de Öllern miteens Grootöllern un kriegt nee Opgoven. Un nich blots dat, se hebbt mit eenmol een anner'n Platz in de Fomilie: As Öllern sünd se nich mehr froogt. Un wenn se de Kinner mol seggt: "Du büst mien Kind, so lang as ik leven do.", denn ward dat nich jümmers goot opnohmen. Man nu geiht dat los: "Mama du sullst man mol...", Papa, dat deiht di nich goot, mook dat mol anners..." De Kinner geevt sik op'nmol as de Öllern vun de Öllern. Se meent dat goot, man männigmol sünd se bascher as de egen Öllern in de Kinnertied mit jem weern. Dat kümmt, wenn dat Küken klöker is as de Hehn!

Ingrid Straumer