Allens hett sien Tied

Sünnerlich bi de Lyrik fallt mi dat op. Vör sowat 25 Johr kreeg een an jeedeen Eck Limericks to lesen. De Noom keem vun een irische Stadt. De Gedichten weern meist lustig oder gediegen. Een Bispill: „Dat geev mol een Fro in Krüzen / de much de Lüüd so gern üzen / mol keem se slecht an / de Nobersch ehrn Mann / denn mutt se nu wedder siezen“. Disse Limerick-Well is je woll vörbi. Wat een nu an jeedeen Eck lesen kann, sünd Haikus. Disse Form kümmt ut Japan un besingt de Natur. Hier tellt een Silben in dree Regen „5, 7, 5“: „De Sommer weer heet. / Slapp sünd de Blomen un Bööm / Harvstregen kümmt recht“. Un denn is dor noch dat „Elfchen“. Dat hett nix mit Elfen to doon. Dat is eenfach een Gedicht ut ölben Wöör in fief Reegen verdeelt: „Wunnerbor, / de Hoor / flattert in’n Wind, / de Gedanken fleegt mit / Glück!“ So’n Oort Moden hett dat to alle Tieden geven. Goethe un Schiller un jemmer Tiedgenossen hebbt üm de Wett Balladen schreben. Hüüt ward eben allens ’n beten knapper mit de Wöör. Is ja goot, wat ook Gedichten so kort sünd. Sünd gau mookt un lang’ utwennig lehrn mutt ook nüms mehr.