Een Hochtied mit „Déjà-vu“

Dat Bild hebbt se doch al mol sehn? Klor, vör 34 Johr op den Dag genau seeg dat meist jüst so ut. Ook do rull een Hochtiedskutsch mit een tokomen Keunigin dör Stockholm. Un nich blots de Sweden weern ut de Tüüt, nee, ook de Düütschen keeken nipp hen – seet dor doch een Düütsche blangen den swedschen Keunig. Woneem hüüt Victoria sitt, seet domols Silvia. Un ji ward dat nich gleuben: ik weer dorbi! Eegens wullen wi blots op de Reis no dat Nordkapp so blangenbi Stockholm ankieken. Man no de Stadt keem’n gor nich mit Auto rin. Wi parken un güngen to Foot. Öberall weeren Lüüd un Polizei leep rüm un smückt weer de Stadt öber un öber mit Fohnen un Blomen. Un denn kunnen wi nich wieder. Een Muur vun Minschen stünn vör uns. Wi slängeln uns achter de Minschen rüm, wullen ja blots öber de Stroot. Man dor weer afsparrt. Wi hollen dat nich mehr ut un frogen: „Wat is hier egens los?“ De Lüüd güngen een Stück trüch un keeken uns an, as weeren wi vun’n Mars oder ut’n Anstalt utbüxt. Un jüst in den Momang keem de Kutsch mit dat Keunigspoor. Un se wunken un de Lüüd wunken un wi wunken mit un wünschen Glück un Segen. Hüüt bün ik nich dorbi, man Glück wünsch ik – nich blots Victoria, man all de Pooren, de sik hüüt traut.