De leshilligen sünd dor

Schient, as wull dat no den langen kolen Winter gor nich mehr warm warrn. Un welk Lüüd besinnt sik op, wat se in männig Johr al bannig fein in de Sünn sitten kunnen an Himmelfohrt. Kann ja angohn, man weer dat viellicht een beten loter in’t Johr west? Dit Johr füll de Dag merrn in de Ieshilligen! Ji weet jo: Servatius, Pankratius un Bonifatius, un hüüt hebbt wi denn noch de kolle Sophie. All de Doog harrn noch Frost bringen kunnt. Hebbt se obers nich. Hebbt dat goot mit uns meent, de Hilligen. Wüssen woll, wat wi den Winter öber nooch dorvun harrn. Wenn Sophie nu afreist is, denn kann dat losgohn mit dat Planten. Man dor fallt mi in, wat ik mol beleevt heff: An’n 16. Mai heff ik de Tomoten rutplant un an’n 17. hett dat ’n Hagelschuur geven, dat de witte Pracht fiev Zentimeter dick leeg. Mien Tomoten fünn ik nich wedder. Höögt hebbt sik blots mien Deerns, de barfoot döör dat Ies lepen. Ook op Hillige kann’n sik nich heel un dall verloten. Man verloten kann’n sik op anner Ieshillige: De Verkäupers, de de söten Slickerkugeln an de Stroot oder in’t Café anbeden doot! Öber de freiht wi uns sünnerlich, wenn dat buten heet ward un wi öber de Hitt stöhnen doot. Denn lengt wi wedder no Afköhlen un Ies. Oh man, wat sünd wi Minschen doch för gediegen Hillige.