Ik kook, du kookst…

Nodisch fallt ut. Tied to’n Eten wüllt wi ja ook noch hebben.

Man hüüt Obend heff ik een beten Tied, denn kook ik vör, Kohl viellicht, denn glieks för twee Doog. Köönt wi gau warmmoken, denn is ook noch Tied för’n Tass Koffi un’n lütten Klönsnack. Een Prominente, de in’t Blatt öber ehr Burnout-Kur vertell, de meen, se harr nu dat Koken lehrt. Un för ehr is dat een vun ehr Ruhepolen worrn. „Koken hett wat Meditativet“, hett se seggt. Dat kann nich bi mi in de Köök west sien! Dor is dat jümmers wat Ieliget. Un ik weet, dor bün ik nich alleen mit. Gifft nich ümsünst so veel Fast Food un Fardiggerichten. Man dor mutt woll sowat as een „natürliche Sehnsucht“ in liggen, wat een in Roh wat för de Tung un den Maag utklamüstern much. Wöör dat sünst so veele Koch-Shows geven?

Ik bün ja een „bekennende Fernseh-Muffel“, man mien Nobersch, de sitt foken dor un ehr löppt dat Woder in’t Muul tohoop. Se kookt ook af un an wat no. Man dat mutt ja ook eten warrn: Bi „Coque au vin“ meen ehr Mann, se harr man leber ’n halve Hehn vun’n Grill halen sullt un bi „Pommes de mare“ harr he leber een Pann Brotkantüffeln mit Speck hatt. Bi soveel Kritik is denn de Burnout vörprogrammeert.