Jümmers dat Weder

„Oh, wat is dat doch för’n Matsch, un so glatt.“ – „Jo, dat is nu mol dorbi. Man de Snee weer doch scheun, hebbt wi al siet Johren nich mehr hatt.“ – „Na, de ersten twee, dree Doog, man denn harr dat ook vörbi sien kunnt.“ – „Dat geiht nu mol nich ohn Dauweder un Matsch af.“ – „Tja, man dat dat nu noch wedder freeren deiht, dat harr ja nich nödig dohn.“ – „Wat wullt du? Is nu mol erst Januar.“ So stoht de Pragmatikers gegen de, de sik jümmers wehren doot – ook gegen dat Weder. Mien Fründin Maike vertell vun ehr lütten Schölers. As den ersten Dag so veel Snee op den Scholhoff leeg, do strohl een lütt Deern ehr an: „So veel Snee – so veel heff ik mien Leevdag noch nich sehn.“ Man as se no dat Weekenenn de Kinner frogen de, wat se denn veel buten west weeren, anter meist de halve Klass: „Nee, mien Öllern weer dat to kold.“ Oh, Mann, wat süng noch vör veele Johren Rudi Carell: „Wann wird’s mal wieder richtig Winter?“ Wiss, mit „Sommer“ hett he dat Leed ook sungen. Un ook he wüss dat goot: tofreden sünd welk Lüüd nienich - al gor nich mit dat Weder!