Nikolaus

Un letzt Johr hett he mi Slickerkrom un nee Buntstiften bröcht, sooo veele“. Se höll de Hannen wiet ut’neen. „Du büst eben noch’n Baby“, see de Jung nu minnachtig. De lütt Deern harr Tronen in de Oogen. Wat se sik dit Johr denn doch noch mol freien kann öber dat, wat se in ehrn Schoh finnen deiht? Dor striet sik ja de Gelehrten öber, wat dat nu goot is, de Kinner mit so’n Märken opwassen to loten. De een seggt, wat de Kinner dat as Lögen ansehn mööt, wenn se dat rutfinnen doot un denn keen Vertroon mehr hebbt. De annern seggt, wat Märken un Fantasie heel wichtig sünd för een gesunne Psyche. Een mutt blots denn ehrlich sein, wenn de Kinner anfangen doot to twiefeln. Un de Jung harr ja recht: De Bischof vun Myra, de an den Nikolausdag as Hilligen verehrt ward, de is ja langen doot. Man ook de Deern harr recht: De Bruuk, an dissen Dag wat to schenken, de höllt em lebennig.

Ingrid