Mook dor wat ut!

De Een besinnt sik sünnerlich nu op Traditschonen, kickt op sien Kinnertied trüch un hett ook hüüt noch lüchten Oogen. De anner süht blots, wat de Fomilie oder de Gesellschop vun em verlangen deiht, süht Möh, Ploog un Geld utgeven un hett de Nääs al vull bevör dat richtig anfungen hett. Un ik mutt seggen, mi is ook so, as wöör de „stille Tied“ jümmers luder un gauer. Man mutt ik dor mitlopen?

Wenn in anner Tieden vun’t Johr een an mi vörbi rönnt, loop ik doch ook nich achterran. Ik goh in mien Tempo wieder. Blots in de Wiehnachtstied, dor funkschoneert een op’t Best. De Rekloom un de Wiehnachtssmuck mookt Druck: Oh man, ik heff ja noch gor nich…

nu man gau! Holl op, segg ik mi denn, du wullt dat doch sülvst ook geneten, wenn du anner Lüüd een Freid moken wullt. De Een mutt dat hebben, wat he no een „Wiehnachts-Event“ hengeiht. De Anner sitt leber kommodig op Sofa un strickt Srümp. Wat beter is?

Nix, meen ik. Jeedeen so as he dat bruken deiht. De luden Ecken finnen is nich swor. De liesen Steden sehn, dat is de grötter Kunst. Un de gröttste Kunst is dat, för sik sülvst een Moot to finnen, dat passen deiht.

De sik sülvst nich verleeren deiht in disse lude „stille Tied“ de hett de besten Utsichten, Wiehnachten tofreden to beleeven. Wat ik bün, ik stick nu dat erst Licht an un tööv op dat, wat dor komen sall. Een scheune Adventstied wünscht

Ingrid