Romantik

Dat weer kold, wiss, man de beiden harrn sik warm antrocken un harrn jemmer Freid an de bunte Natur. As se an’t Woder keemen, dor, wonehm de Wold ophören de un de brede Weg an den Fluss lang güng, setten se sik op een Bank. He legg sienen Schal op dat Holt, wat jem de Achtersteven nich kold warrn sull. Eng ankuschelt seet se bi em un se keeken op dat anner Över, wonehm de Wold wiedergüng. Dat wer een eenzig Pracht an Farven: Roden Ahorn, gele Barken, gröne Kiefern, brune Eekbööm, orange Böken un wat dor sünst noch in de Sünn lüchten de. Een eensom Paddelboot tröck vörbi. Na, dat wöör jem denn doch to kold ween. Man in den nächsten Sommer – viellicht – dat kunn doch goot angohn, so bloots se, alleen op dat Woder un denn jichenswo an’t Över anleggen un öber Nacht ünner de Steerns ünner den warmen Sommerheben… Man nu bilütten wöör jem dat doch kold un se mööken sik op den Padd trüch no Huus. Ünnerwegens keeken se ’n Eekkoter to, de wat verbuddeln de. To Huus an de Goornpoort leten se jemmer Hannen los. Se süfzen un nehmen de Harken in de Hannen: Jemmer Bööm smeten fix mit Blööd. De Rasen mutt afharkt warrn. Dat ward wedder ’n Barg Arbeit, un ’n Hupen Biosäck an de Stroot geven!