Na sowat!

„Hest Du in’n Stau stohn?“ – „Nee, ik müss tweemol inkäupen“, anter Karin un vertell:„Ik weer in’n Supermarkt un harr al Woter, Porree un Appeln, denn söök ik de Keksen ut. Ik dä se in’n Wogen un haal noch Wust un Kees. Ik wunner mi, wat de Wogen annerwegens stünn, man ik dach mi dor nix bi. Erst as ik betohlt harr un an’t Auto weer, mark ik, wat ik keen Keks un keen Schokolood harr. Ik trüch in den Loden. Un dor weer jüst Opregen an de Kass. Een Kunn, de ook Woder, Appeln un Porree kofft harr, harr in sienen Wogen Söötkrom, den he nich wull. Nu müss ik nochmol anstohn – un mi noch wat utlachen loten, wat ik anner Lüüd ehren Wogen vullpack.“

Andrea lach: „Dat is ja gor nix. Ik heff de Polizei anropen, harr grote Bulen in mien Auto funnen un wull een Anzeig opgeven. As ik ut mien Stuuv vun boben doolkeek, seeg ik, wat dat Auto een Schuuvdack harr. Dat weer gor nich mien Auto! Dat stünn een Enn wieder lang.“ Etta lach un sä: „Vör veele Johren, mien Mann un ik keemen jüst ut’t Kino, slöten wi uns Wogen op un wullen instiegen. Do seeg ik eenen Schirm liggen, de uns nich tohöör. Wi wunnern uns, bit wi marken: Dat weer nich uns Wogen, blots de Slötel pass!“ Janna keek ’n beten scheef: „Wat weer ik froh west, wenn mien Mann blots sien Auto verwesselt harr. He hett glatt sien Wahnung un sien Fro nich wedderfunnen. Wüllt ji noch’n Koffi?“