Drööm mol wedder

Man wonehm weer de Minsch ohn Wünschen, Hopen un Drööm? Ik glööv, wi seten noch in Höhlen oder op de Bööm – so in de Oort. Wenn nich jümmers wedder Minschen leevt harrn, de dröömt un phantaseert hebbt un utprobeert, wat de Drööms nich wohr warrn kunnen, denn harr dat keenen Fortschritt geven. Dat Rad hett wiss een utklamüstert, de keen Lust mehr harr, so swor to slepen, un de vun een Leven drööm, dat wat eenfacher weer. Un wat is mit den Droom vun’t Fleegen? Wat bi Dädalus un Ikarus noch scheef güng, kann de Minsch nu al langen. Un ook smucker is de Welt worrn: Wenn wi mit de eenfachen Tonpött tofreden west weeren, geev dat nu keen Porzellan. Wenn nüms dat Teeknen ut de Höhlen rutdreeven harr, harrn wi keenen Michelangelo un keenen Picasso hat. Ohn de, de versöken, jemmer Drööm wohrtomoken un ohn de annern, de de Dröömer betohlen, ja, de jemmern Wunsch för ernst nehmen deen, weer dat nich gohn. Wiss, op den Weg, de Drööm wohrtomoken, keem ook een Hupen Undöög bi rut, as Scheetpulver, Nervengift un Atombomben. Man wenn bloots noog Lüüd heel fast vun Freeden un noog Eten för all Minschen dröömt, denn mutt dat doch ook so’n Wünsch-di-wat-Lüüd geven, de dor dat Geld för los mookt, dat dat wat ward? Wi bruukt blots een beten Geduld. Oder drööm ik blots?