Griepvagels

Körtens passeer wat, wat keeneen sik wünschen deiht. Kort vör uns wull so een Vagel vun sienen Pohl losflegen. Man he kreeg den Dreih nich recht, weer veel to deep un knall mit groten Krawums vör uns Windschutzschiev. Mien Lütt blangen mi reet de Arms hooch, ik verfehr mi dull, man holl den Wogen op Kurs. De Schiev harr dat uthollen, man de Afdruck vun den Vagel weer klor to sehn. De Flögels güngen meist öber de hele Schiev. An de Ennen stünnen de Feddern ut'neen, de Steert weer breet, man kort. Vun den Kopp weer nich veel to sehn.

Dat letzt Enn vun de Fohrt hebbt wi uns frogt, wat dat woll för een west is, den wi den Dood bröcht harrn: Weer dat een Falk oder een Bussard oder gor een Griepvagel vun de rode List? Un worüm weer de nich hochkomen? De weer doch an de gauen Autos wennt, leev doch an de Autobohn. Weer doch seker ook een "Fluchtdeert", nich as de Igel, de dat nienich lehren ward, wat tosomenrullen nich gegen Autos helpen deiht.

Bi uns snacken marken wi, wat wi keen Ohnung harrn vun de Griepvagels. Mien Groot harr wiss helpen kunnt, man de weer jo nich dor. Nu heff ik mi'n bannig grotes Book köfft un dat Fernglas rutkregen. Morgen goh ik Vagels ankieken. Een will doch weten, wokeen'n dor op de Autobohn dootföhren deiht.