Un wedder is Advent

Dat geev Lüüd, de weern dor gegen, man de Senot hett seggt, dat weer Privatgelände un dor kunn nüms wat gegen moken, wat dor al vör den Volkstrauertag Äppel, Nööt un Peperkoken to rüken weern un de Wiehnachtsmusik speel. De "Privatbesitzer" vun dat Stück Land is de Bahn.... Viellicht hebbt de sik ook dacht: "Mookt nix, de mehrsten Lüüd, de hier in de Gegend leven doot, sünd so un so Muslime. Wat de nu hüüt oder in twee Weeken Karussel fohrt is uns doch eendoont." Ik weet dat nich, man ik weet, wat ik lehrt heff öber so wat un öber Wiehnachtskoken in'n September wegtokieken. Nu kiek ik hen un freih mi, wat dat wedder so wiet is: Morgen stickt wi een Licht an, wi knabbert de ersten Wiehnachtskoken un singt de olen Leeder. Mien Deerns ward wedder lütt un vertellt Weest-du-noch-Geschichten. Un ook ik mark wedder dit Gefeul vun Roh un burgen sien. Dat gifft wat in uns Tied, in de sik allens so gau ännert, wat bestännig blifft, wo een sik an fasthollen kann, dat sull'n sik nich nehmen loten: Traditschonen, de een leven deiht un wiedergifft. Johann Hinrich Wiechern wees Dank: "Ein Lichtlein brennt. . ."