Keen Vörurdeel!

Wenn ik sowat hört heff, heff ik jümmers dacht: "Snack du man to, ik weet dat beter. Mien best Fründin föhrt'n Käfer-Cabrio. Un se is een heel patente un bannig leeve Fru, de jümmers för Kinner un Enkel dor is." Is jo ook'n feine Sook, sik den Sommerwind üm de Nees weihen to loten.

Sünndag bün ik bi Sünnschien öber Land fohrt un siet de Tied bün ik unseker worrn: Noch in de Stadt, glieks an de erst Ampel vör mi een Cabrio in Luxus. De Fohrer hett op denn Knopp drückt un dat Verdeck verswindt achtern in een Klapp. Een Kavalierstart - ik sehg lange blonne Hoor weihen. An de nächst Ampel een Blick vun mi op de Froo an't Stüür: Trechtmookt as een Model. Kort vör de Stadtgrenz öberhaalt mi een Cabrio in rood. An't Stüür mit een grote Sünnenbrill so een Goldkettchen-Typ. Ik mutt an de Tanksteed. As ik betohlen goh, föhrt mi meist een lütt Cabrio öber: söss junge Lüüd, veer achtern op den Notsitz, mit Geschree un Gejohl. Na, denk ik, nu fehlt ja man blots de Dandy.

Un wat sall ik seggen: As ik in een lütt Dörpsgasthuus eten do, kümmt he an. An sien Siet een junge Deern, de wiss nich sien Dochter is. . . Heff ik nu Vörurdeelen oder is dat al Erfohrung?