Kantüffeln

Heel langsom sett sik dat dör, is ja nu mol so: "Wat de Buur nich kennt, dat fritt he nich". Man hüüt köönt wi uns een Leven ohn Kantüffeln gor nich mehr vörstellen: Pellkantüffeln, Brotkantüffeln, Kantüffelsupp un Kantüffelsolot, Backkantüffeln, Pommes frites, Kantüffelmoos un Kroketten un Kantüffelmehl, jo sogor Kantüffelbrot un Kantüffelkoken gifft dat. Is allens lecker. As ik vör veele Johrn no Berlin trecken dä, harr ik blangenan eenen Loden, sowat kenn ik ut Bardörp nich, weer heel nee för mi: een Kantüffelloden! Gifft ja so veel Sorten, nich blots fastkoken un mehlig koken, un grote un lütte, nee, gifft ook rode un violette - kannst bunt Kantüffelmoos koken. Un viellicht kannst dor ook Kinner, de jümmers blots Nudeln eten wüllt mol an de Vitamins ran kriegen. Denn lohnt dat ook, wat een 'n beten mehr betohlt. Ik holl dat jo mit de Fro vun Manet sien berühmte Bild, ik bün een "Kartoffelesserin" un dat mit Genuss! Heff ook nix gegen nee Sorten. Blots Kantüffeln mööt dat blieben. Wenn mi een vertellt, de smeckt as Röben oder as Trüffel oder sööt as Honnig, denn froog ik mi, worüm ik Kantüffeln köpen sall. Kann ik doch glieks Röben oder Honnig nehmen. Na, ji weet jo: "Wat de Buur nich kennt, dat fritt he nich."