Dat nee Kleed

Wöör Fritz 'jo' seggen to een nee Kleed? Een Week vörher kreeg se Fritz sienen goden Antog ut Schapp un böst em af. "Sall de Büx woll noch togohn?", sinneer se vör sik hen, "he hett jo seker toleggt". Un Obends kreeg se em ran: He kunn seggen, wat he wull, he müss den Antog öbertrecken. "Heff ik di doch seggt", grummel he, "de Büx geiht to un de Jacken- knoop ook. Wenn ik wusst harr, wat du för'n Gedööns mookst, harr ik nich toseggt för den Ball." Un denn, mit een viniensch Grientje: "Un wat is mit di, mien söte Mine, du hest doch ook een poor Pund mehr as vör dree Johr bi Jan sien Hochtied?" Dor harr se ja blots op töövt: "Goot, wat du dat sülben ansnacken deihst. Ik mutt noch'n nee Kleed hebben." He möök een suur Gesicht, man de beiden trocken los. Nu weer de Mode je woll gegen öllere Froons. Dat eene Kleed pass boben nich, dat annere ünnen, dat drüdde weer to nakich üm de Schullern, dat veerde op den Rüch un dat föffte much jemmer Geldbüdel nich lieden. "Harr ik man all eher mol keken", jammer se. Wedder to Huus meen he: "Treck dat ole doch noch mol öber, viellicht kannst an de Sieden wat utloten." Se trock dat Kleed an un de beiden keken sik an un lachen: Dat weer dat smuckste Kleed, wat se den Dag sehn harrn un passen - klor - passen de dat ook.