Elsie

Acht Johr weer se nu. Se kunn singen un snacken. Un de Fro, bi de se leevt harr, weer stolt op ehr "Wark". Se harr Elsie dat bibröcht! Wat se den Vagel keen Gefallen doon un wat se sik gegen dat Gesetz vergohn harr, weer ehr meist nich bitobögen.

Man nu sull Elsie utwillert warrn. Se keem bi Spezialistin Evi in een Voliere mank de groten Bööm achter dat Huus. De erste Tiet hüpp Elsie man op eenen heel lütten Placken rüm - so lütt as de Käfig west weer, den se kenn. Dat duur Weeken, bit se Stück för Stück ehr nee Tohuus utkundschaften de. Un eenen Dag weer dat so wiet: Se flöög as de annern Vagels dör de Voliere. Ehr Feddern weeren nowussen. Blots snacken, dat de se nu nich mehr.

De Winter stünn vör de Döör un Evi weer bangen, wat Elsie buten nich öberleev. Man as dat Fröhjohr keem leet se ehr rut. Elsie bleev in'n Goorn, fleeg dat erste Mol in ehr Leven vun Boom to Boom un haal sik dat Foder as se dat wennt weer. Denn bleev se een poor Doog weg. As se wedderkeem, bröch se ehren Mann mit. Jeden Dag hebbt de beiden sik bi Evi Foder haalt. Un nu hett se ook noch eenen Jungvagel bi sik, ehr Kind! So hett Elsie doch noch kreegen, wat jeedeenen - egol wat he Vagel is oder Minsch - tosteiht: In Freeheit no sien Facon selig warrn!