Jeedeen hett sien egen „fröher“

Man wenn Vadder denn seggt: „Fröher hett dat nich halv so veel köst as hüüt“, denn weet een nich wannehr „fröher“ egens west is. Dat is vergohn Tied, so veel is klor, man woveel Tied is vergohn? Mien Groot sä körtens: „Fröher hebbt wi noch richtig speelt, nich blots mit Computers rümdaddelt!“

Dat harr ja nu ook mien Vadder seggen kunnt, oder ik. Man bi ehr is dat „fröher“ jo höchstens 20 Johr her, bi mi üm 50 Johr un bi minVadder an de 80. Ik meen, dat wi speelt hebbt.

Jeedeen hett sien egen „fröher“ un wiss denkt ook jeedeen an anner Speelen bi dissen Satz. Vadder denkt viellicht an Kibbel-Kabbel, wo ik mi al man knapp op besinnen kann, ik denk an mien Poppen un mien Deern an Gesellschopspelen.

„Nee“, seggt nu jüst een Fründ, „dat is verkehrt. „Fröher“, dat is de Tied, de vör mi weer, de, op de ik mi nich besinnen kann.“ Na, dat kann ja nu gor nich angohn: „Denn kunn ja nüms mehr vun „Fröher“ vertellen“, meen ik. „Doch“, grien he nu: „Du vertellst doch jümmers, fröher weerst du jüst so slank as dien Deern hüüt. Dat weer vör miene Tied. Kann ik mi nich op besinnen.“

„Denn will ik di nu ook wat seggen: Fröher weerst du mol mien Fründ!“ – As ik al sä: jeedeen hett sien egen „Fröher“.